Poradnik wędkarski

Wędzisko

Dawniej kije wędkarskie wykonywano z naturalnych materiałów takich jak bambus. Współczesne wędziska wykonuje się z włókien szklanych lub mieszanek włókien szklanych z węglowymi. Są one lekkie, elastyczne i bardzo czułe. 
 
Wędziska możemy podzielić na:
 
kilku częściowe wędki nasadowe; 
wędki teleskopowe.
Do najważniejszych właściwości wędki należy akcja kija, czyli to jak wędka zachowuje się podczas rzutu, zacięcia oraz holu. Nowoczesne wędziska można podzielić na kije o akcji: szczytowej, medialnej i parabolicznej. 
 
Wędki o akcji szczytowej używane są głównie w wędkarstwie wyczynowym. Pod wpływem obciążenia wygina się tylko górna część kija, co umożliwia natychmiastowe poderwanie żyłki z wody i nawiązanie bezpośredniego kontaktu z biorącą rybą. Tego typu wędzisk używa się głównie podczas łowienia w wodzie stojącej lub w rzekach i kanałach o bardzo słabym prądzie. 
 
Wędzisko o akcji medialnej wygina się od szczytówki do mniej więcej połowy swojej długości. Umożliwia ono skuteczne zacięcie na większą odległość. Kije tego rodzaju są bardzo uniwersalne i nadają się do łowienia zarówno małych, jak i trochę większych ryb. 
 
Wędzisko o akcji parabolicznej wygina się na całej swej długości, od szczytówki aż po rękojeść. Są to bardzo mocne kije skonstruowane z myślą o zarzucaniu ciężkich zestawów i przynęt. Stosuje się je do połowów dużych i silnych ryb takich jak sumy, szczupaki, karpie lub głowacice. 
 
Do łowienia ryb spokojnego żeru niedaleko od brzegu stosuje się bezprzelotkowe wędki nasadowe zwane tyczkami. Kije te mają długość od 10 do nawet 16 metrów. Żyłkę jest niewiele krótsza od wędziska i wiąże się ją bezpośrednio do szczytówki. Sprawia to, że wędkarz ma ograniczone pole manewru podczas holu i wyciągnięcie większej ryby wymaga dużej wprawy. 
 
Do łowienia ryb na dużych odległościach od brzegu używa się przelotkowych wędzisk o długości od 3 do 5 metrów. Użycie kołowrotka umożliwia nie tylko dalsze zarzucanie przynęty, ale także skuteczne umęczenie większej ryby, bez ryzykowania zerwania żyłki. Do tego typu wędek możemy zaliczyć także tak zwane kije szczupakowe lub karpiowe. Są one znacznie krótsze i mocniejsze. Są to zazwyczaj kije dwuczęściowe, których długość waha się od 2 do 3,5 metra. Wędek tych używa się do łowienia z gruntu oraz do łowienia drapieżników na żywca lub martwą rybkę. Większość krótszych modeli (pomiędzy 1,7 a 2,4 m) znajduje zastosowanie podczas spinningowania, czyli łowienia ryb drapieżnych na sztuczne przynęty. 
 
Przy kupnie dowolnego wędziska należy zwrócić uwagę czy jest ono starannie wykonane i czy nie brakuje gdzieś lakieru, a w przypadku kijów z przelotkami na nienaganne wykonanie wodoodpornych omotek. Długość, wytrzymałość oraz ciężar rzutowy wędziska muszą być w miarę możliwości jak najdokładniej dobrane do sposobu łowienia.
Akcje kija

Najlepszy jest niezbyt wyszukany kij. Nie może  być  on za ciężki,  ale i też  nieprzesadnie lekki, bo taki jest delikatny, a przez to w niedoświad­czonych rękach  bardzo narażony  na uszkodzenia mechaniczne. Najlepsze  jest  wędzisko teleskopo­we o długości  od 3 do 5 m. Często  wę­dzisko tego typu określane jest jako "uklejówka".  Taką  wędką  łowi  się ukleje  i inne ryby.  Niektórzy węd­kę  bez  przelotek  nazywają  batem ze  względu  na  sposób  zarzucania. Krótsze może utrudnić  sięgnięcie wody,  a  co  dopiero  ryb.  W niektó­rych jednak wypadkach używa  się zaledwie  2 metrowych  kijów. Kije ponad   5 metrowe  są  trudniejsze w manewrowaniu, dlatego zostaw­my je sobie na przyszłość,  kiedy już pewnie będziemy  stawiać  kolejne kroki w sztuce łowienia. Wybierając  bat,  trzeba  przede wszystkim  zwrócić  uwagę  na jego wykończenie.  Krawędzie  segmen­tów powinny być  gładkie. Złącza do­kładnie  spasowane, co sprawdza się krótkimi wymachami przy rozłożo­nym wędzisku.  Jeśli  słychać  jakieś stuki, to znaczy, że  segmenty nie pa­sują  do siebie. Warto wtedy  popra­wić  rozsunięcie  i ponownie potrząs­nąć  kijem.  Jeśli  stukania  nie  ustępują, należy  szukać  innej wędki.Gdy  już  wybierzemy  wędzisko, trzeba się  przyjrzeć  jego akcji,  czyli sposobowi  wyginania  się  pod obciążeniem.  Na akcję  kija wpływ  ma rodzaj materiału,  z jakiego jest zbu­dowany, jego konstrukcja, czyli gru­bość ścianek  i kształt.  Akcję  spraw­dza  się  tak  samo,  jak  spasowanie złączy,  czyli  energicznie, ale krótko wymachując kijem.  Wyróżnia  się cztery  rodzaje  akcji.  W  wędzisku o akcji A wygina się  jego szczytowa część.  Kij  o akcji  B ugina się  w  1/4 długości. Kij  o akcji C wygina się  w polowie, a wędzisko  o akcji D całe. Oprócz  sposobu  uginania  się  kija ważna  jest  również  jego  spręży­stość.  Kij  sprężysty  trudno wprawić wymachami  w  drgania,  a jeśli  się to  uda, drgania  szybko  wygasają. Z kolei kij mało  sprężysty  łatwo  roz­bujać  i długo  nie chce się  uspokoić. Pierwsza wędka powinna mieć  ugię­cie w górnej części  (akcja A lub D) i być średnio  sprężysta.  Najlepiej, jeśli  jej szczytówka  jest wykonana  z pełne­go włókna czylio z pręta,  a nie z rurki. Powinna ona mieć  od 0,6 do 1,5 nun średnicy  na górnym końcu,  w  zależ­ności  odmateriału, z którego jest wy­konana. Szczytówki  z włókna  szkla­nego  mogą  być  grubsze,  a z włókna węglowego  cieńsze,  ponieważ  włók­no  węglowe  jest  znacznie  bardziej sprężyste  niż  włókno  szkłane. Niezwykle  istotną  rzeczą  podczas rozkładania  wszystkich  wędek  te­leskopowych  jest  to,  aby  poszcze­gólne elementy wysuwać  po  kolei: od  najcieńszego  do  najgrubszego. Przy każdym  złączu  należy  rozsunąć części  do wyraźnego  oporu,  by wę­dzisko nie mogło  się  samo złożyć  po podniesieniu  do  pionu.  Niedopuszczalne  jest automatyczne  rozsuwa­nie  kija  podczas  wymachu,  gdyż może  dojść  do  zakleszczenia  złączy i uszkodzenia wędziska.