Poradnik wędkarski

Metody łowienia

Wyróżniamy sześć rodzajów wędkowania zwanych niniejszym metodami. W każdym z nich używamy innej, odpowiednio przystosowanej metody do wybranej jednej z pośród wielu technik łowienia wędką. Są to:  
 
wędkarstwo morskie, 
wędkarstwo muchowe,
wędkarstwo podlodowe,
wędkarstwo spinningowe,
wędkarstwo spławikowo-gruntowe,
oraz trolling

  Wędkarz powinien posługiwać się sprzętem o określonych parametrach oraz posiadać licencję (kartę wędkarską). Wędkarstwo mogą uprawiać osoby w każdym wieku. Od 14 roku życia można zapisać się do Polskiego Związku Wędkarskiego (PZW), który powstał w 1950 r. Jest to organizacja nadzorująca działania wszystkich kół wędkarskich, istniejących w większości dużych i średnich miejscowości.

Kilka cennych uwag

 

Żeby połączyć haczyk z wędziskiem,  potrzebna  jest  cienka i  mocna linka.  Najczęściej do tego celu  stosuje  się  żyłkę  nylonową· Żyłki  wędkarskie  mają  od  0,04 do 1  mm średnicy.  Ich  wytrzymałość na  zerwanie  wynosi  odpowied­nio  od  300 g do kilkudziesięciu kilogramów.  W  naszej  pierwszej 
wędce  wystarczy zastosować żyłkę o wytrzymałości  na zerwanie  1,5­-3 kg,  co odpowiada lince o średni­cy 0,12-0,18 mm.Rzadko  stosuje  się  połączenie  ha­czyka z wędziskiem jednym odcin­kiem  żyłki.  Najczęściej  są  to  dwa odcinki, przy czym każdy z nich ma inną średnicę.  Do  kija  mocuje  się grubszą żyłkę,  np. 0,16 mm, na nią zakłada spławik i obciążenie.  Do tej żyłki z kolei przywiązuje  się  krótki odcinek  cieńszej  żyłki  (0,12  mm), tn-v.  przypon,  na  którego  końcu zawiązuje  się  haczyk.  Przypon od­grywa  rolę  bezpiecznika.  Chodzi o to,  aby  w  wypadku  zaczepienia haczykiem  o  podwodną  przeszko­dę zerwać jedynie haczyk  i  krótki kawałek żyłki,  a nie cały  zestaw ze spławikiem.  Ponadto takie rozwią­zanie  umożliwia szybką  i łatwą wymianę haczyka,  gdy  ten  stępi się,  albo gdy chcemy wymienić go na inny rozmiar czy model. Łączna długość obu  żyłek  powin­na być  nieco  mniejsza  od  długości wędziska.  Założenie  zestawu  dłuższego  od  wędziska tylko  utrudnia wędkowanie.Taki zestaw niełatwo się  zarzuca,  a jeśli  zatnie  się  rybę, to wyciągnięcie  jej  l  wody nie jest proste. Optymalna długość zestawu powinna być  o 20-50 cm mniejsza od kija, aby po podniesieniu wędzi­ska do pionu, z rybą  na haczyku lub bez niej, haczyk  zawsze  znajdował się  w  zasięgu  ręki.  Nie  można  też zastosować  przesadnie krótkiego zestawu,  bo  wtedy trzeba będzie wstawać, żeby  sięgnąć do haczyka. Łączenie  dwóch  elementów  ze­stawu, czy  to  żyłki  i  haczyka,  czy dwóch odcinków  żyłki,  wymaga zawiązania  węzła. 
 
 
 
    Żyłka jest często bagatelizowana, a przecież bez niej nie było by wędkowania; zaraz obok haczyka jest ona najważniejszym elementem zestawu wędkarskiego. 
A więc jej wyborowi powinniśmy poświęcić szczególną uwagę. W tym artykule chce tylko krótko scharakteryzować żyłkę i zwrócić uwagę na błędy jakie często popełniają młodzi, początkujący wędkarze. Bardziej szczegółowe "rozprawki" nad żyłką oraz jej zastosowanie w poszczególnych metodach połowu pozostawiam kolegą z większym bagażem doświadczenia.... 
 
I tak żyłka wędkarska charakteryzuje się kilkoma specyficznymi dla niej własnościami: 
 
1) Grubość
czyli średnica Grubość żyłki podawana jest w setnych częściach milimetra dlatego więc zazwyczaj nie mówimy "0,20 milimetra" tylko "dwudziestka". Nad wodą często widzę kolegów zaczynających swoją wędkarską przygodę, z żyłkami niesamowitych grubości, przeznaczonych do połowu sumów... Tutaj pierwszy błąd popełniany przez początkujących. Niech perspektywa złowienia wielkiej ryby nie skłoni Was do zakupu najgrubszych żyłek jakie znajdują się w sprzedaży. I to nie dla tego, że ryba widzi żyłkę, bo jest to prawda tylko poniekąd, ale dla tego, że gruba żyłka jest bardzo sztywna, powoduje trudność w operowaniu, wchodzenie przynęty w nienaturalne ruchy, a więc odstrasza ryby. Także węzły na grubej żyłce zachowują się nienaturalnie. I to jest główny powód, dla którego należy używać żyłek stosunkowo cienkich, i tak na przykład: 
 
Na płotkę - główna 0,12 do 0,16, na przyponie 0,10 do 0,12 Na leszcza - główna 0,14 - 0,20 przyponowa 0,12 do 0,18 mm W takich przekrojach powinny się także zamykać średnice na: liny, karasie, a nawet karpie w wodach bez zaczepów. 
 
2) Wytrzymałość
To druga cecha charakteryzująca żyłkę. Wytrzymałość jest wprost proporcjonalna do średnicy. Jednak żyłki różnych firm przy tej samej grubości różnią się wytrzymałością. Dzieje się tak dlatego, że jest możliwe wyprodukowanie żyłki bardzo mocnej przy jednoczesnym zachowaniu niewielkiej średnicy, jednak kosztem takiego zabiegu jest sztywność.... Niestety na ogół należy wziąć poprawkę na to co piszą producenci na opakowaniach, w większość wytrzymałość jest niższa. 
 
3) Rozciągliwość.
 W metodach odległościowych (przystawka, odległościówka) należy używać żyłek mało rozciągliwych, a to dla tego, że szybko przeniesie ruch wędziska na haczyk. W spławikówce rozciągliwość jest pożądana, ponieważ działa jak amortyzator. 
 
4) Kolor.
 Obecnie mamy duży wybór różnokolorowych żyłek. Kolor należy zawsze dobierać do zabarwienia wody i dna. Najbardziej uniwersalne pod tym względem są żyłki szare. 
 
6) Kilka uwag
- Skręcanie. Jednym z problemów często spotykanych jest skręcanie się żyłki, które dokucza każdemu wędkarzowi i nie ma na nie rady. Nie istnieją kołowrotki o szpuli stałej, które nie skręcały by żyłki. Można zauważyć iż żyłka skręca się w momencie nawijania, a rozkręca w momencie wyrzutu przynęty; (czyli wychodzimy na zero). Jednak każde użycie hamulca (sprzęgła) w kołowrotku powoduje dalsze skręceni żyłki. Tak więc nie należy używać go gdy nie jest to konieczne. Więcej o problemie skręcania się żyłki można przeczytać w numerze 2/2002 "Wędkarskiego Świata". 
- Zatapialność. Następnym problemem (szczególnie uciążliwym podczas połowu odległościówką) jest tłusta żyłka, która nie tonie. Rada na to jest prosta wystarczy przetrzeć (wypłukać) żyłkę w wodzie z zawartością detergentu np. płynu "Ludwik". Po takim zabiegu żyłka powinna bez problemu tonąć. 
- Podczas łowienia w rzece na żyłce osadzają się drobiny piasku, które przy zwijaniu zestawu działają na przelotki i rolkę kołowrotka jak papier ścierny. Dlatego po zakończeniu wędkowania należy przeciągnąć żyłkę przez mokrą chusteczkę (watę itp.). 
- Węzły. W niektórych przypadkach mocne węzły przyczyniają się do szybkiej degradacji żyłki. Tak dzieje się w metodzie spinningowej gdzie często dochodzi do urywania przynęty na zaczepach. Efektem takiego rwania jest rozciągnięcie żyłki ponad jej możliwości skurczenia się. Żyłka po takim "zabiegu" staje się bardzo słaba nieraz nawet słabnie tak bardzo, że urywa się przynęta podczas wyrzutu. Tak więc w metodzie spinningowej swojego rodzaju przyponem powinien być węzeł, który puści na zaczepie i nie nadweręży żyłki. 
- Przechowywanie żyłek. Żyłkę najlepiej przechowywać w chłodnym miejscu (np. lodówka) nawiniętą luźno na szpule, można też zapakować ją w nadmuchany worek, a to dla tego, że odrobina wilgoci z oddechu znakomicie ją konserwuje. 
- Należy też pamiętać o regule iż żadna cześć zestawu nie może być mocniejsza od najsłabszej. Bo po co stosować żyłkę grubości np. 0,25 mm przy haczyku nr 14. 
- Gdy zdarzy nam się splątanie- odradzam prób rozsupłania węzła, co prawda może się to udać, ale żyłka w tym miejscu będzie zawsze osłabiona. Lepiej przeciąć i odrzucić koniec- jeśli nie jest zbyt długi, albo związać na nowo odpowiednim węzłem (baryłkowym). 
- No i podstawowe przykazanie każdego wędkarza: 1 sezon=1 żyłka. 

Jak używać wypychacza


 Jak używać wypychacza

Często zdarza się, że po wyciągnięciu ryby na brzeg okazuje się, że haczyk tkwi głęboko w przełyku ryby. Spowodowane jest to zazwyczaj zbyt późnym zacięciem ryby. W takich sytuacjach niezbędny okazuje się wypychacz. Używanie wypychacza nie jest trudne, lecz wymaga pewnej wprawy. Najważniejszą rzeczą jest, aby żyłka cały czas była napięta. Ponieważ w jednej ręce trzymamy rybę, a drugą operujemy wypychaczem, najwygodniej jest przytrzymać żyłkę ustami. Wypychacz należy owinąć wokół żyłki i wprowadzić do pyska ryby. Kiedy dojdziemy do kolanka haczyka, sprawnym i delikatnym ruchem, w kierunku przeciwnym do wbicia ostrza, uwalniamy haczyk. Jeśli czynność się nie powiedzie powtarzamy ją aż do skutku, uważając przy tym, aby nie zranić ryby.