Poradnik wędkarski

 
 

Groch

Groch
Groch
 Zapach i smak grochu skutecznie wabi większość ryb karpiowatych, a stosować go można dosłownie od wiosny do późnej jesieni. Groch jest doskonałą przynętą zarówno w czasie jeziorowej zasiadki na leszcza lub lina, jak i podczas łowienia metodą przepływanki brzan, jazi lub kleni. 
 
 Przygotowanie: przystępując do gotowania grochu, wybierzmy ziarna świeże, z ostatniego zbioru. Nie powinno się stosować mieszanki grochu zbieranego w różnych terminach, gdyż każde z ziaren będzie miało odmienny czas ,,dochodzenia” do pożądanej miękkości.Groch należy wstępnie przepłukać, a następnie zalać zimną wodą na 24 godz. To nieodzowny warunek udanego gotowania. Po odcedzeniu napełniamy garnek z grochem ponownie, tym razem ciepłą wodą, przykrywamy pokrywką i stawiamy na wolnym ogniu. Pamiętajmy – groch potrafi wchłonąć nawet trzykrotnie więcej wody w stosunku do swojej objętości, dlatego w czasie gotowania musimy sprawdzać, czy w garnku jest jej dość. Gdy zaczyna jej brakować, dolewamy, ale – uwaga! – tylko wrzą-tek. W przeciwnym razie groch stwardnieje i będzie się nadawał tylko do wyrzucenia. Groch osiąga pożądaną miękkość po mniej więcej 2,5 godz. gotowania, ale nie należy się sugerować podanym tu czasem, gdyż jak wspomniałem każda partia grochu ma ,,swój” czas. Po gotowaniu groch wysypujemy na lnianą ściereczkę lub papier, by się osuszył. Na przynętę należy wybierać największe ziarna, resztę możemy zastosować do zanęcania. Do łowienia na groch stosujemy haczyki duże, od numeru 8 do 12, o krótkim trzonki i okrągłym łuku kolankowym. Ostrze wprowadzamy tak, by haczyk spiął obie połówki ziarna. Gotowane całe  ziarna grochu bywa­ją  znakomitą przynętą  na duże  ryby, ałe  warunkiem jej skuteczności  jest przyzwyczajenie do niej ryb.  Kilku­dniowe nęcenie  daje gwd.Tancję  sku­teczności łowienia  jazi, kleni i brzan w rzece albo leszczy czy  dużych  płoci w jeziorze. Pojedyncze ziarno zakła­da  się  na okrągły  haczyk z krótkim trzonkiem numer 10.